Tuinontwerpen

De Square Garden in Waltham Place in White Waltham, Berkshire, eigendom van Nicky en Strilli Oppenheimer uit Zuid Afrika, is een ommuurde tuin van ca. 55 bij 36 meter die in de 17e eeuw als groentetuin is aangelegd en in het begin van de 20e eeuw door Carlota Oppenheimer tot siertuin is omgevormd. Uit die tijd dateren de grote pergola die de tuin in tweeen deelt en de rechthoekige vijver en paden van Yorkstone. Alleen langs de randen van de tuin waren smalle borders voor vaste planten en struiken, het gehele middendeel was gazon: groot en leeg en behalve in de bloeitijd van de klimrozen over de pergola weinig boeiend. De randbeplanting ontbrak het aan onderlinge samenhang.

Om de beplanting meer samenhang te geven is ervoor gekozen om het gazon grotendeels te verwijderen en een nieuw ontwerpelement toe te voegen in de vorm van een reusachtige "rups" van grillig geknipte buxus, die als het ware onder de pergola door kruipt en zo de beide delen van de tuin verbindt. Zo hoefde van de aanwezige harde materialen niets te worden verwijderd.

Aan de noordzijde van de rups zijn sterke vaste planten geplant, die opgewassen zijn tegen het aan die zijde van de tuin aanwezige zevenblad, dat zonder chemische bestrijdingsmiddelen nooit volledig zou kunnen worden verwijderd. Zo is het zevenblad een integraal (en dus niet langer ongewenst) onderdeel van de beplanting geworden.
Aan de zuidzijde van de rups is, aansluitend bij het al aanwezige "raised bed" met Zuid Afrikaanse planten grind aangebracht, waar een droogteminnende beplanting kan gedijen zonder dat ooit water hoeft te worden gegeven. Tussen beide tuindelen is een 4 meter brede strook gazon gehandhaafd, zodat het zevenblad niet kan oversteken en de (zwakkere) droogteminnende beplanting overwoekeren.

De taxushagen aan weerszijden van de ca. 85 meter lange Long Borders waren in de loop van de jaren meer dan drie meter breed geworden, zodat het snoeien ervan steeds moeilijker werd en ze hun formele karakter verloren hadden. De vaste planten waren in (te) grote groepen aangeplant: bevredigend van grote afstand, maar niet wanneer je er tussendoor liep. De struikbeplanting (vnl. Cornus alba) was 's winters aantrekkelijk, maar 's zomers ronduit saai.
Een belangrijk gegeven bij het veranderen van deze border was de wens van Strilli Oppenheimer, om de haagwinde, die in deze border alles overwoekerde, op de een of andere manier te behouden.
De oplossing werd als volgt gevonden: de (vergeefse) pogingen om de taxushaag formeel te houden zijn opgegeven. In plaats daarvan wordt de haag voortaan in grillige vormen gesnoeid. De border krijgt een nieuw formeel aspect in de vorm van een vijftal cirkelvormige, lage beukenhagen, die strak zullen worden gesnoeid. Binnen de cirkels komen aan weerszijden van het middenpad op regelmatige afstanden van elkaar klimtorens, waarin de haagwinde en andere onkruiden naar hartelust mogen woekeren.
Minder soorten vaste planten worden zo in de tussenliggende borders "gestrooid", dat een natuurlijker effect wordt bereikt. In elk jaargetijde is een beperkt aantal soorten aspectbepalend. De aantallen van Cornus alba worden sterk teruggebracht. Om het winterbeeld aantrekkelijk te houden, worden grote aantallen siergrassen (Miscanthus, Panicum) geplant.